ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد

برای آنکه بی خود، های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت

یک با یک برابر هست

 از میان جمع شاگردان یکی برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است

معلم
مات بر جا ماند !

و او پرسید
اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز

یک با یک برابر بود
 

سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود.

و او با پوزخندی گفت
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم

یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
 یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟

معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:

یک با یک برابر نیست

 شعر از پریسا بصیری

مصطفی زمانی در نقش یوسف پیامبر ٬ یوزارسیف و الهام حمیدی در نقش آشات ٬ همسر یوزارسیف در کنار خدمتکاران و ندیمه های قصر هنگام مواجهه با زلیخای پیر و ناتوان و کاهنان دستگیر شده ی معبد آمون در سریال یوسف پیامبر:

مصطفی زمانی در نقش یوسف پیامبر ٬ یوزارسیف و الهام حمیدی در نقش آشات ٬ همسر یوزارسیف در کنار لیلا بلوکات در نقش ملکه نفر تی تی ٬ همسر اخناتون و کتایون ریاحی در نقش زلیخا ٬ همسر سابق عزیز مصر و ندیمه ی مخصوصش در حالیکه از شدت پیری و بیماری کور و ناتوان شده است و بعد توسط یوسف با اذن خداوند جوان می شود و با یوزارسیف ازدواج می کند و ایمان می آورد:

بقیه عکسها در ادامه مطلب

     هر چی که بود به پای من....

          فقط تو بعد از این نیا...

               میون لحظه های من...

                    رفاقتت مال خودت...

                         منت نزار روی سرم...

                              این قصه ها تموم شده...

                                   دیگه نیا دور و برم...

يك تاجر آمريكايى نزديك يك روستاى مكزيكى ايستاده بود كه يك قايق كوچك
ماهيگيرى از بغلش رد شد كه توش چند تا ماهى بود!
از مكزيكى پرسيد : چقدر طول كشيد كه اين چند تارو بگيرى؟
مكزيكى: مدت خيلى كمى!
آمريكايى: پس چرا بيشتر صبر نكردى تا بيشتر ماهى گيرت بياد؟
مكزيكى: چون همين تعداد هم براى سير كردن خانواده ام كافيه!
آمريكايى: اما بقيه وقتت رو چيكار ميكنى؟
مكزيكى: تا ديروقت ميخوابم! يك كم ماهيگيرى ميكنم!با بچه هام بازى ميكنم!
با زنم خوش ميگذرونم! بعد ميرم تو دهكده میچرخم! يك ليوان شراب ميخورم و با دوستام شروع ميكنيم به گيتار زدن و خوشگذرونى! خلاصه مشغولم با اين نوع زندگى!
آمريكايى: من تو هاروارد درس خوندم و ميتونم كمكت كنم! تو بايد بيشتر ماهيگيرى بكنى! اونوقت ميتونى با پولش يك قايق بزرگتر بخرى! و با درآمد اون چند تا قايق ديگه هم بعدا اضافه ميكنى! اونوقت يك عالمه قايق براى ماهيگيرى دارى!
مكزيكى: خب! بعدش چى؟
آمريكايى: بجاى اينكه ماهى هارو به واسطه بفروشى اونارو مستقيما به مشتریها ميدى و براى خودت كار و بار درست ميكنى...بعدش كارخونه راه ميندازى و به توليداتش نظارت ميكنى... اين دهكده كوچيك رو هم ترك ميكنى و ميرى مكزيكو سيتى! بعدش لوس آنجلس! و از اونجا هم نيويورك ...اونجاس كه دست به كارهاى مهمتر هم ميزنى...
مكزيكى: اما آقا! اينكار چقدر طول ميكشه؟
آمريكايى: پانزده تا بيست سال!
مكزيكى: اما بعدش چى آقا؟
آمريكايى: بهترين قسمت همينه! موقع مناسب كه گير اومد ميرى و سهام شركتت رو به قيمت خيلى بالا ميفروشى! اينكار ميليونها دلار برات عايدى داره!
مكزيكى: ميليونها دلار؟؟؟ خب بعدش چى؟
آمريكايى: اونوقت بازنشسته ميشى! ميرى به يك دهكده ساحلى كوچيك! جايى كه ميتونى تا ديروقت بخوابى! يك كم ماهيگيرى كنى! با بچه هات بازى كنى!
با زنت خوش باشى! برى دهكده و يك ليوان شراب بنوشى! و تا ديروقت با دوستات گيتار بزنى و خوش بگذرونى!!!

پيرزني در خواب به خدا گفت : « خدايا من خيلي تنها هستم. آيا مهمان خانه من مي شوي؟ ندايي به او گفت که فردا خدا به ديدنش خواهد آمد.

پيرزن از خواب بيدار شد، با عجله شروع به جارو زدن خانه کرد. رفت و چند نان تازه خريد و خوشمزه ترين غذايي را که بلد بود پخت . سپس نشست و منتظر ماند . چند دقيقه بعد در خانه به صدا در آمد . پيرزن با عجله به طرف در رفت و آن را باز کرد. پشت در پيرمرد فقيري بود، پيرمرد از او خواست تا غذايي به او بدهد ، پيرزن با عصبانيت سر فقير داد زد و در را بست.

نيم ساعت بعد ، باز در خانه به صدا در آمد . پيرزن دوباره در را باز کرد. اين بار کودکي که از سرما مي لرزيد از او خواست تا از سرما پناهش دهد. ولي پيرزن با ناراحتي در را بست و غرغرکنان به خانه برگشت.

نزديک غروب ، بارديگر در خانه به صدا در آمد . اين با پيرزن مطمئن بود که خدا آمده پس با عجله به سوي در دويد. در را باز کرد ولي اين بار نيز زن فقيري پشت در بود. زن فقير از او کمي پول خواست تا براي کودکان گرسنه اش غذا بخرد. پيرزن که خيلي عصباني بود با داد و فرياد زن فقير را دور کرد.

شب شد ولي خدا نيامد . پيرزن نا اميد شد و با ناراحتي سر به آسما بلند کرد و به خدا گفت خدايا مگر تو نگفتي که امروز به ديدنم مي آيي؟

جواب آمد که خدا سه بار به در خانه ات آمد و تو هرسه بار در را به روي او بستي!

نوشته هاي دلنشين از جهانبخش موسوي رکعتي

۩ امروز توی مغازه(مکانیکی) مشغول کارم بودم که دیدم یه آقایی وارد مغازه شد.خیلی گرم احوالپرسی کرد ولی هر چی فکر کردم نتونستم بشناسمش؛آخه من بیشتر مشتری ها رو میشناسم.خلاصه بعد از کلی احوالپرسی و سلام علیک و از این جور حرفا،بحثو کشید به مسائل ماشین:

ــ من یه ماشینی دارم که توی شهر ایذه(یکی از شهرهای خوزستان) خراب شده و بردمش تعمیرگاه،بعضی مواقع ماشین داغ میکرده و آب رادیاتورش جوش میآورده،تعمیرکار به من گفته که احتمالاً سر سیلندرش ترک برداشته و باید عوض بشه! ولی من هر چی فکر میکنم نمیتونم بفهمم که چطور همچین نظری داده!؟آخه چه ربطی داره؟یعنی هر کی ماشینش جوش میاره حتماً سرسیلندرش ترک برداشته؟شما که استادید یه نظری بدین.ضمناً گفته که حدود صدوچنجاه تومن هم خرج برمیداره!

به نگاهی بهش انداختم و بهش گقتم:من که هیچی از حرفات نفهمیدم...اولاً باید بگی که چه نوع ماشینیه؟دوماً من این چیزا حالیم نمیشه،برو به اوستام بگو.این چیزا به من ربطی نداره

یارو یکه خورد و خودشو سریع جمع کرد و خیلی مودبانه گفت:میشه استادتونو صدا کنید؟

من هم گفتم:چشم...الآن صداش میکنم و خودمو از دستش خلاص کردم،آخه زیاد دلم نمخواد که با مشتریها در این موارد صحبت کنم(به خاطر یه مسأله ای که قبلاً پیش اومده بود)

وقتی که استام اومد همین حرفارو براش تکرار کرد،اوس ممد هم خیلی خونسردانه جوابشو میداد ودلایل خودشو میگفت.ولی آخر سر گفت که تا ماشین رو نبینم نمیتونم نظر قطعی خودم رو بهتون بگم.

یه لحظه دیدم که قیافه آون آقا عوض شد و با یه حالت التماسانه به اوس ممد گفت:من توی این شهر غریبم،اگه امکانش هست دو تومن پول به من بدین تا برگردم به شهرم!

شوکه شده بودم.یه آقایی با این سرو وضع ظاهری اومده داره گدایی میکنه؟آخه چطور ممکنه؟

به کلی گیج شده بودم ولی به خودم اومدم و گفتم گدا،گداست.این هم یه جورشه.ولی خندم میگیره از اون حرفایی که میزد:ماشینم فلان جا خراب شده و ...آخه تو که ماشین داری چرا اومدی اینجا گدایی؟نکنه میخوای خرج تعمیر ماشینتو دربیاری؟از همون اول با اون خوش وبش کردن هاش شکم برده بود که این یارو یه چیزی میخواد.

ولی یه لحظه نظرم عوض شد.پیش خودم گفتم نکنه طرف واقعا محتاج باشه و توی این شهر غریب گیر کرده باشه؟(که امکانش بعید بود)

خلاصه اوس ممد نامردی نکردو 500 تومن بهش کمک کرد،اونهم به خاطر اینکه تو رودواسی گیر کرده بود..

اما بعدش نشستم و به این مسأله خوب فکر کردم.گفتم اگه یه روزی خودت توی یه شهر غریب گیر افتادی و هیچکی رو به عنوان حامی نداشتی چکار میکردی؟برای اینکه پول غذاتو جور کنی دست به چه کارهایی میزدی؟میرفتی مسجد و به مردم میگفتی که من یه مسافر در راه ماندم؟ممکنه خیلیا کمکت کنن ولی توی این دوره زمونه کی باورش میشه که واقعاً تو پول برگشتتو نداری یا اینکه میخوای خرج دواتو جور کنی؟

ولی خیلی رو میخواد که بری و جلو مردم همچین حرفی بزی!من که عمراً بتونم همچین کاری کنم.حاضرم بمیرم ولی آبرومو از بین نبرم.

یه راه دیگه هم اینه که بری یه مؤسسه خیریه و مشکلتو بهشون بگی.آره،فکر خوبیه...ولی وقتی یادم میفته که یه زمانی زنی با 4 تا بچه رفته بوده به یکی از همین مؤسسه ها و درخواست کمک کرده بود.بیچاره رو اونقدر دونده بودن که خودش گفت دیگه نمیخواد از این بیشتر به من کمک کنید،خودم خرج خودم و 4تا یتیم هامو در میارم...

این راه هم تقریباً منتفیه.دیگه چه راهی باقی میمونه؟بری کار پیدا کنی؟؟؟به فرض طرف هم باور کنه که تو واقعا محتاجی ولی آخه کدوم عاقلی پیا میشه که به یه آدم بی کسو کار، کار بده؟ حالا تو رو نمیدونم ولی نظر خودم میگم.

هر چی فکر کردم یه راه بیشتر به ذهنم نرسید...بری یه بانکو بزنی تا یه پولی گیرت بیاد که بتونی برگردی به خونه زندگیت.واقعا از این راه ساده تر پیدا نمیکنی

ولی خودمونیما،روش اولی بهتر از این آخریه جواب میده...حداقل یه پولی گیرت میاد ولی دزدی...

زمونه دیگه عوض شده.اخلاق مردم هم با زمان تغییر میکنه.مادرم میگه زمان جنگ عراق(ما در اهواز زندگی میکنیم)،دلای مردم خیلی پاکتر از این موقع بود.دلها خیلی به هم نزدیک بود.

مادرم تعریف میکرد که اون زمان یکی پیدا شده بود که تموم خونوادشو توی آبادان بر اثر جنگ از دست داده بود و برای کمک و یا از روی ناچاری به اهواز اومده بود.همه مردم محله با کمک همدیگه یه سرپناه و یه کاری برای اون بدبخت جور کردن تا زندگی کنه...

ولی من باورم نشد.همینه دیگه،نمونش خودم.خدا میدونه دلهای آدمهای بعد از ما چجوری از آب درمیاد!!!

۩ اگر می خوای ارزشت را نزد خدا بدانی ، نگاه کن ببین ارزش خدا نزد تو در وقت گناه چه قدر است ؟

۩ در شگفتم که سلام آغاز هر دیداریست ، ولی در نماز پایان است . شاید این بدین معناست که پایان نماز ، آغاز دیدار است .

۩ چند وقتیه که دلم خیلی گرفته،نمیدونم که چکار کنم تا حداقل اعصابم یکم راحت بشه
فکر کنم یکی دو سالی بشه که وبلاگ درست میکنم ولی هر دفعه یه سری مطالب تکراری توش مینویسم
هر دفعه که خواستم از دلم بنویسم نشد،یعنی نمیتونستم بنویسم...چیزی به زبونم نمیومد.شاید دلیلی برای نوشتن نداشتم
اون موقعا(2-3 سال پیش) وقتی همچین وبلاگهایی رو میدیدم که یادداشت روزانه خودشونو توی وب مینوشتن،خندم میگرفت
پیش خودم میگفتم چه معنی میده یکی بیاد حرفاشو برای بقیه بنویسه،که بقیه بخونن و حال کنن؟خوب ره یه دفتر خاطرات بگیره...حالا که یادم میاد به خودم میگم من چقدر بچه بودم...شاید هم الآن هم بچه باشم.نمیدونی که چه حالی دارم.بدطوری دلم گرفته ، دلم برای پدرم تنگ شده...باور میکنی همین الآن به یادش افتادم
خدا بیامرزش،مرد زحمتکشی بود هم برای خانوادش و هم برای کسانی که براشون کار میکرد،آخه بنای ساختمون بود.47 سال بیشتر نداشت که از پیشمون رفت.
نمیدونم چرا هر چیزی که فکرشو نمیکردم به سرمون اومد...کی فکرشو میکرد که پدرم غده سرطانی داشته باشه؟مردی که نه سیگار میکشید ونه سابقه بیماری دیگه ای داشت...البته فکر کنم یه دلیل ارثی هم داشته باشه،آخه پدر بزرگم هم به قول فامیل زود فوت کرد،حالا اینکه چند سالگی فوت کرد رو هرگز نفهمیدم...پسر عموی پدرم هم همینطور بود...اون که توی سن 35 سالگی فوت کرد...نفر بعدی کیه خدا میدونه

بوته ای در دامنه باش

ولی بهترین بوته ای باش که در دامنه میروید

اگر نمیتوانی درخت باشی ٬بوته باش

اگر نمیتوانی بوته باشی٬علف کوچکی باش

و چشم انداز شاهراهی را شادمانه تر کن

همه مارا که ناخدا نمیکنند٬ملوان هم میتوان بود

(در این دنیا برای همه ما کاری است

کارهای بزرگ و کمی کوچک)

و آنچه که وظیفه ماست چندان دور از دسترس نیست/

   یک ماه پیشونی بود که خوب دختری بود.یک نامادری داشت که کلاً ناجور بود و به هیچ صراطی مستقیم نبود.دائماً ماه پیشونی را به کار میگرفت و بعدش می انداخت توی تنور.مرض داشت.یک روز نماینده پادشاه آمد دم در خانه شان و گفت برای پسر پادشاه دختر خوب دارند؟نامادری دختر زشت و بی هنرش را نشان داد.نماینده گفت:نه بابا این چیه؟! پادشاه یک دختر همه چیز تمام میخواهد که هم خوشگل باشد هم صاحب کمالات و هم کلی هنرمند و امروزی.نامادری گفت:همینه که هست.دیگر دختر نداریم. ماه پیشونی که توی تنور نشسته بود این صحنه ناجوانمردانه را دید ویهو تصمیم گرفت که بلند بشود وبر این ظلم و ستم چندین صد ساله را بشورد و جنبشی بکند.چفت دررا به سختی باز کرد وبه نماینده پادشاه گفت من اینجا هستم.نماینده خوشحال شد وگفت:به به !چه دختر روشنفکر آوانگاردی...دستش را در حالی که شطرنجی شده بود و جلو چشمان حیرت زده نامادری و دختر بی کمال و مرتجعش با هم به قصر پادشاه رفتند.ماه پیشونی برای صرفه جویی در وقت به محض رسیدن شروع به حرکات موزون با شاهزاده کرد.شاهزاده در حالی که دلش اساسی ربوده بود،یکهویی آمد دست ماه پیشونی را بگیرد که ماه پیشونی جیغ کشید:وای نکن... شاهزاده گفت:ده...مگه قرار نیست تو زن من بشوی و همه چیزت مال خودم باشد؟ماه پیشونی گفت:ببین...بگذار سنگهایمان را همین الآن وابکنیم.اولاً که من زنت میشوم اما مال خودم هم هستم.یک خرده مدرن فکر کن.در ثانی من میترسم مبادا دوربینی چیزی ای دوروبرا باشد.اگر سی دی مان تکثیر شودبیچاره شده ایم رفته.من تازه میخواهم خوشبخت بشوم و کلی آرزو دارم.شاهزاده گفت نه بابا! در قصر من از این خبرا نیست. ماه پیشونی گفت در زندگی مدرن امروزی این قدر خوشبین نباش... شاهزاده گفت: بابا اینجا همه محرم اسرار و جان بر کف من هستند...
   هفته بعد...
بند یک زنان
ماه پیشونی:خجالت نمیکشی آمدی ملاقات من؟
شاهزاده: بد زمانه ای شده ماه پیشونی...بیا که برویم از این ولایت من و تو.
ماه پیشونی: دلم برای تنورهای نامادری نازنینم تنگ شده.صبح میرفتم تو،شب می آمدم بیرون.دلم خروسم را میخواهد...
شاهزاده:عیب ندارد! تحمل کن، فقط 2 سال است.خودم خروست میشوم.تو این مدت هم میروم دنبال درست و راس کردن کارهای مان که آمدی بیرون،برویم.
خوبه؟
ماه پیشونی:من نامادریم را میخواهم...

آنچه را که در مدرسه آموختم دیگر به یاد ندارم!آنچه هنوز به یاد دارم،از دشتهای سبز زندگی آموختم چامفورت